Vooropgesteld. Die bal had naar Pantelic gemoeten in de eerste helft. Het feit dat Suarez voor eigen succes ging (en opzichtelijk faalde) brengt mij tot een drietal bevindingen:

1. Suarez gaat liever voor eigen succes als het er op aan komt;
2. Het is hem, gezien zijn staat van dienst, vergeven;
3. Pantelic is een echte, oprechte positivo.

Het laatste punt is interessant. Er is namelijk geen spits ter wereld die bij een dergelijke gemiste kans de aangever níet alle hoeken van het veld zou hebben laten zien. Misbaar, een tirade en blikken van onbegrip zijn normaal gesproken de norm.

Maar niet Pantelic. Marko keek begrijpend, applaudisseerde en ging over tot de orde van de dag. Toen viel bij mij het kwartje. Deze jongen is echt een über-über-über-positivo.

Natuurlijk wisten we al lang dat hij vooral tevreden is met zichzelf. Maar dat hij oprecht oog voor het team heeft, dat was nog even gissen.

Op het vak (groetjes!) verdachten we hem tot op heden van misplaatste arrogantie of erger nog, een toneelstukje om onze harten te veroveren. Dat dachten er overigens wel meer.

Na de wedstrijd tegen Vitesse was Pantelic verbaasd over de reacties. “This is Pantelic”, mijmerde hij. Jol was het hiermee eens. Ik inmiddels ook.

Pantelic applaudisseert voor zijn medespelers. Hij passt, loopt vrij en scoort nu dus ook nog doelpunten. Hij zeurt niet als zijn medespelers geen oog voor hem hebben. Kortom, Pantelic is gewoon een topspits, die uitstekend bij dit -jonge- elftal past.

Ajax heeft 50 doelpunten gemaakt in 15 wedstrijden. Lang sprak men over de FC Suarez. Nu weten we wel beter. Jol heeft een team gesmeed met automatismen, karakter en scorend vermogen.

Verrek, ik zou er bijna enthousiast van worden!